luxo
luxo, āvi, ātum, 1, v. a. [Gr. λοξός, slanting, akin to obliquus, limus, licinus], to put out of joint, to dislocate.
- I Lit.: luxatum si quod est, sanum faciet, Cato R. R. 157: luxata in locum reponere, Sen. Ep. 104, 18: articulis luxatis, Plin. 30, 9, 23, § 79: luxata corpora, id. 31, 6, 37, § 71.—
- II Transf., to put out of place, displace: luxare vitium radices, Plin. 17, 24, 37, § 227: luxatae machinae, fallen apart, id. 36, 15, 24, § 119: luxata cornua, id. 8, 45, 70, § 179.
luxo, āvī, ātum, āre (λοξόω), I) verrenken, Cato, Sen. u.a. – Partiz. subst., luxāta, ōrum, n., Verrenkungen, Cels. u.a. – II) übtr., aus seiner Lage bringen, vitium radices (im Pflügen), Plin.: calamum, Plin.
luxō, (14) āvī, ātum, āre (λοξόω), tr., luxer, déboîter, disloquer, démettre : Cato Agr. 157 ; Plin. 30, 79 ; Sen. Ep. 104, 18 || déplacer [une racine] : Plin. 17, 227.
- 1. verzwikken, verrekken;
- 2. (Plin. Mai.) met geweld verplaatsen.