maniacus

maniacus [LL], manicus [μανικός] 1 maniacal, mad. b  (as sb.) maniac, madman. quare quedam puella dum amasium expectasset facta est ~iaca? Quaest. Salern. P 95; item ~iace et melancolice dispositionis est Bart. Angl. IV 11.  b quidam ~iacus in coitu mortuus est Quaest. Salern. Ba 103; dum in suam terram rex, quasi ~iacus, in propria viscera ferrum acuebat M. Par. Min. II 185; nec inferior pars rationis semper cum virtutibus apprehensivis conjungitur, quod in ~iacis manifestum esse potest Ps.-Gros. Summa 476; de capitibus [arietum] balneum factum valet ‥ ~iacis et melancolicis Gad. 132v. 1; qui ergo conjecturat falsitatem ex talibus exemplis naturalibus similis est ~iaco frenetico vel alicui †in emerginis [l. energumeno] qui ex defectu cerebri fantasiatur illa que non sunt Wycl. Trin. 92. 2 that causes mania, maddening. strignus ~icon quam alii perisson dixerunt ‥ ut Latini furialis, eo quod furorem faciat Alph. 176.