manicare

1 manicare [LLcf. CL mane] , to rise or come early in the morning. b to depart quickly. ad nos audiendos omnis populus ~at Bede Luke 592; cum juxta quotidianum morem ad sacram lectionem ~aret H. Bos. Thom. IV 14; sic duxerat in consuetudinem ~are ‥ ut crepusculum et vigilis lituum non preveniret R. Bocking Ric. Cic. I 68; rysyn erly, ~o, -as PP; to ga arly, manitare CathA; to haste, ‥ citare, festinare, ~are, maturare, properare Ib..  b ditiores ‥ ascensis equis recesserunt. inferiores ‥ clientuli ut magistros suos sic ~asse perspexerunt, ‥ domus aufugerunt Ord. Vit. VII 16 p. 249; mortuo rege plures optimatum ad lares suos de saltu ~averunt Ib. X 15 p. 89.

2 manicare [CLp. ppl. only; cf. manica] 1 to manacle. to manacle, ~are CathA. 2 to provide with a sleeve. b (p. ppl., her.) manched, provided with a sleeve as a charge. 1195 ut sacerdotes non in cappis ~atis incedant set in vestibus suo ordini congruis Conc. Syn. 1050; s1188 ‘indecens est’ inquit supprior ‘et inpossibile, ut in cappis ~atis et sellis aureis, cum simus monachi, veniamus’ Gerv. Cant. Chr. I 408; capis ~atis et alatis prorsus abjectis Gir. JS sup. 148; a1255 inhibemus ne capis ~atis vel aliis indumentis levitatis vel lascivie notam pretendentibus utantur publice, contra constitutionem concilii generalis Conc. Syn. 486; 1282 unam loricam non manucatam TR Forest Proc. 30 m. 36v; supertunicas ‥ usque ad medium brachii ~atas G. S. Alb. II 451.  b 1298 unam placeam terre ‥ inter crucem ~atam et vetus marlarium CourtR Hales 385.