manica
irruunt in eos ‥ in artissimum cippum omni compede durius constrinxere. addunt ferreas ~as manibus, et collaria ferrea in cervicibus
brachia ei in ~is ferreis astrinxerat
duo paria ~arum ferr’ cum quatuorshakeles ferr’
~a, A.a manicle
est velud in caracallae modum, i. sine ~is, sed et sine capello
ingentem ~am ter plicavit in rugam
~is laxis retro labentibus, cum nec brachia ejus essent grossa nec multum carnosa, nec prefata penula protenderetur nisi usque ad cubitum
S. [Thomas ] monachi ~am apprehendit
tunicam et dalmaticam ‥ cum aurifragio ‥ circa manucas
percipiet ‥ supertunicam ‥ cum ~iis
excrescebat nimis insolencia indumentorum ‥ et maxime togarum cum profundis et latis ~is, vocatis vulgariterpokys , ad modum bagpipe formatis
unum colobium de blodiovelvet cum ~io ornato cum spangis deauratis
nec permittantur dicti pueri ad quamcunque partem extra domum vagare nisi ‥ in tunicis honestis, talaribus strictis, ~is et de eodem colore scilicet de persico vel blavio
quomodo domi sedens duas ~as a corvis sublatas cognoscebat et iterum restitutas predixit
intuensque ~as suas ut mos juvenum erat filis sericis consutas
collectis in volam digitis et simul in palmam replicatis, manum ~a subtraxit
hec ~a, A.myttan
rotulus ‥ continens cuncta monachorum nomina dicti loci in ~a sua
armis ‥ ~am auream in campo rubio habentibus
Hastingiorum illustrium procerum juvenile symbolum vides cocciniam, manicham in aureo aequore
cultrorum manici ponantur versus edentes
cultrorum manice ponantur versus edentes
pone quodcunque volueris in vase ferreo cum longa ~a, et pone in furno
de ‥ xxvj manucis ferreis incompletis,syxe and twenty payer of Almayne ryvettes not complete
- 1. lange mouw aan de tunica (die tot over de pols hangt en tegelijkertijd als handschoen dienst kan doen);
- 2. (Plin. Min.) handschoen zonder vingers;
- 3. (poët.) (meton.) (a) handboei; (b) klein anker.
Manicas quas vulgo wantos appellamus.
Duas Manicas suas illic obliviscendo dimisisse se aiebat.Missa vetus ex Codice Ratboldi Abbatis Corbeiensis, de Episcopo sacra facturo :
Tunc ministrentur ei Manicæ, ut supra :
Digna manus nostras Christi custodia servet, Ut tractare queant nostræ monumenta salutis.
Postea detur ei annulus in dextra manu, desuper Manica. Occurrit semel ac iterum in Testamento Everardi Comitis Forojuliensis, apud Miræum in Codice Donat. :
Bruniam unam, helmum unum, Manicam unam.Rursum :
Helmum cum halsberga, et Manicam unam, bemivergas duas, etc.
Manicæ botonatæ, in Statutis Ord. Cisterc. ann. 1437. apud Marten. tom. 4. Anecdot. col. 1590.
Manicæ fractæ, in Concil. Terracon. ann. 1591. inter Hisp. tom. 4. pag. 615.
Manicæ virgatæ, in Statutis MSS. Augerii Episc. Conseran. ann. 1280.
Manica tonica, pro
Manicata tunica, in Exposit. brevi antiq. Liturg. Gallic. apud eumd. Marten. tom. 5. Anecd. col. 100.
Manicles, nostratibus Poetis. MS. :
Le fermail de sos le menton Sont de rubi et li bouton, Li bras sont fort par les Manicles Qui faites sont d'or et d'ornicles.
Fecit pulchram et amplam sibi et majoribus hospitibus cameram, habentem ab utroque latere duas alias usibus hospitantium necessarias, ex quibus aptus et secretus in Monasterium est introitus, interclusa Manica a Monasterio, factoque ad tumulum S. Lamberti Martyris oratorio, etc.Mox :
In pariete hujus Manicæ versus Monasterium, est fenestra, etc.Ubi
Manicaest ædificium, alterius latus veluti efficiens. Ita Ditmarus lib. 6. cap. 46. pag. 177 :
Corpus Archipræsulis tumulatur ad dextram antecessoris sui, in australi Manica.
Produxitque gladium et inversam gladiiGloss. vetus MS. Sangerm. :Manicam in os ejus misit, qui strictis dentibus tenuit viriliter.
Ex quibus(schedulis) adsuetus aliquoties serenissimus Imperator mapulam Manicasque ejus palpans reperiebat, repertasque legebat.
Manica 2.Et quidem manica, pro pera utebantur antiqui.
Cum controversia verteretur... super limitatione Manicæ et stagni de Ruperforti et territorii dicti monasterii,.... electus arbiter dixitAn modus agri ab ejus forma ad manicam spectante sic nuncupatus ?ad monasterium pertinere quidquid a parte monasterii usque ad terminum positum in Manica per duas versanas.
MA´NICAa sleeve, regarded as effeminate until the later Empire. Verg. A. 9.616, Et tunicae manicas et habent redimicula mitrae O vere Phrygiae, and Gell. 6.12, Tunicis uti virum prolixis ultra brachia et usque in primores manus ac prope digitos Romae atque omni in Latio indecorum fuit. But the fashion changed, Talares et manicatas tunicas habere apud Romanos veteres flagitium erat nunc autem honesto loco natis, cum tunicati sunt non eas habere flagitium est. (Augustin. de doct. Christ. 3.20.) Besides the use of sleeves sewed to the tunic, which, when so manufactured, was called chiridota or manicata tunica (Curt. 3.7, p. 12, ed. Zumpt), sleeves were also worn as a separate part of the dress. Palladius (de Re Rust. 1.43) mentions the propriety of providing ocreas manicasque de pellibus, i.e. leggings and sleeves made of hides, as useful both to the huntsman and to the agricultural labourer. The Roman gladiators wore, together with greaves, a sleeve of an appropriate kind on the right arm and hand (Juven. 6.255), as is exhibited in the woodcuts under GLADIATOR.
These parts of dress are mentioned together even as early as the Homeric age (see Od. 24.228, 229). In this passage the manicae (χειρίδες) seem to be fingerless gloves, worn on the hands to protect them from briars and thorns; and Eustathius, in his commentary on the other passage, distinguishes between these and gloves, which he calls χειρίδες δακτυλωταί (p. 1960, init.). The χειρὶς πλέα ἀργυρίου was probably not (as in Liddell and Scott) a sleeve, but a leathern glove, like that in the Odyssey, used as a purse.
Gloves with fingers (digitalia, Varro, de Re Rust. 1.55) were worn among the Romans for the performance of certain manual operations. Pliny the younger refers also to the use of manicae in winter to protect the hands from cold (Epist. 3.5). Those used by the Persians were probably made of fur, perhaps resembling muffs: the Persians also wore gloves in winter (δακτνλῆθραι, Xen. Cyrop. 8.3, § 17). In an enumeration of the instruments of torture used in the fourth century of the Christian era we observe the glove (Synes. Epist. 58); probably an iron glove for crushing the hand, as the boot did the leg.
Handcuffs were called manicae. (Verg. G. 4.439; Aen. 2.146;--Plaut. Asin. 2.2, 38; Capt. 3.5, 1; Most. 5.1, 17;--Non. Marcellus, s. v. Manicae.)
In Lucan (Luc. 3.565, manica is used as equivalent to MANUS FERREA
[J.Y] [G.E.M](χειρίς). (1) A sleeve worn either separately (Pallad. R. R. i. 43) or sewn to the tunic (Curt.iii. 7). The latter was long regarded as effeminate (Verg. Aen. ix. 616; Gell.vi. 12), but in the later Empire was regularly worn. It appears to have been developed from a species of glove with gauntlets, originally used by hedgers and huntsmen to protect the hands and arms from briars and thistles. Such were probably the χειρίδες of Homer ( Od. xxiv. 228, 229), differing only from gloves in not having fingers. (See digitalia.)
(2) A handcuff, generally spoken of in the plural (manicae), of which the preceding illustration gives an example (Plaut. Most. v. 1, 17).
(3) A grappling-iron used in naval battles (Lucan. iii. 565). See harpago.