margino
margino, to border, enclose
margĭno, āvi, ātum, 1, v. a. [margo],
- to furnish with a border, to border, enclose with a margin (perh. not ante-Aug.): viae marginandae, Liv. 41, 27: tabulae marginatae, Plin. 35, 12, 45, § 154: saga limbis marginata puniceis, Sid. Ep. 4, 20.
margino, āvī, ātum, āre (margo), mit einem Rande-, mit einer Einfassung versehen, einrahmen, einfassen, tabulae marginatae, Plin. 35, 154: viridantia saga limbis marginata puniceis, Sidon. epist. 4, 20, 2: censores glareā vias extra urbem substruendas marginandasque primi omnium locaverunt, mit einer Einfassung von Steinen zu versehen, Liv. 41, 27, 5.
See: marginare
margĭnō, āvī, ātum, āre (margo), tr., entourer dʼune bordure, border : censores glareā vias extra urbem substruendas marginandasque locaverunt Liv. 41, 27, 5, les censeurs mirent en adjudication la tâche dʼensabler les routes en dehors de la ville et de les munir dʼaccotements ; tabulæ marginatæ Plin. 35, 154, cadres de bois.
marginō —, —, āre
- margo, to border, enclose: vias marginandas locare, i. e. with kerbstones, L.