mecon
mēcon, ōnis, f., = μήκων,
- a sort of poppy: tertium genus est tithymalon, mecona vocant, Plin. 20, 19, 80, § 209; App. Herb. 53; 91.
mēcōn, ōnis, Alk. ōna, f. (μήκων), eine Art Mohn, Plin. 20, 209 u. 27, 119. Ps. Apul. herb. 53 u. 91.
succum mandrag. apii miconis
~os,whiȝt chesseboll
diamiconium, i. electuarium de ~one et oppomiconium, i. succus ~onis
~on ceratides, quam multi pardalion vocant aut agreste miconium
~on affridis †eradia [l. eraclia ] dicitur. hastam habet duarum palmarum longam et folia minuta
mēcōn, ōnis, f. (μήκων), euphorbe maritime : Plin. 20, 209 || pavot : Ps. Apul. Herb. 53.