medela
mĕdēla (mĕdella, Lachm. ad Lucr. p. 204; Schol. Bob. ad Cic. Red. ad Quir. p. 251, 8 Bait.), ae, f. [medeor], a healing, cure, a remedy (post-class.).
- I Lit.: facere medelam, Gell. 12, 5, 3: facere medelarum miracula, id. 16, 11, 2: vulneribus medelas adhibere, Ap. Met. 8, 18, 24.—
- II Trop., a remedy, means of redress: legum, Gell. 20, 1, 22; Aus. Prof. 15: quibus rebus veluti medela adventus Alexandri fuit, Just. 11, 1, 7.
medēla (medella), ae, f. (medeor), die Heilung, das Heilungsmittel, facere medelam, Gell.: vulneribus medelas varias adhibere, Apul.: übtr., das Heilmittel, die Abhilfe, legum, Gell.: nostri medela, Nepotiane, pectoris, Auson.: quibus rebus veluti medela adventus Alexandri fuit, Iustin. 11, 1, 7. – ➳ Hertz schreibt bei Gell. nach Lachm. Lucr. p. 204 überall medella; u. so steht auch Schol. Bob. ad Cic. or. post red. ad pop. 251, 8 B.
si ‥ sanari possit aegro nequaquam ~am quaerente et ab hoc medico longius recedente
cogitans ‥ quia ad medellam infirmantium idem pulvis proficeret
medella, cura
[Aedilthryda ] aegris oculis praestaverat ipsa medelam
reversus bajulus ~ae invenit aegrotum jam extensum terrae
superadstans sanctus pro ~a signat debile corpus
~a, medicina, medicamen, medicamentum
spiritus et carnis sumpserunt corde medelam
~am eis salutis ‥ adhibuit
ecce eger ad supernam ~am arripitur
thesauros ejus, quos ad animae illius ~am justius erat egentibus impartiri, in proprios usus redegerat
ad generalis ‥ confessionis ~am recurrere
mentis medela suacie
desiderat anima mea votive recreacionis ~am
mĕdēla, æ, f. (medeor), médicament, remède : Just. 11, 1, 7 ; Gell. 12, 5, 3 || [fig.] Gell. 20, 1, 22.
- 1. genezing, geneesmiddel;
- 2. (metaf.) hulp.