meritus
meritus, deserving
meritus , a, um: having deserved, deserving, 3.667; (pass.), deserved, merited, 4.611; due, 5.652. (mereō)
mĕrĭtus, a, um, Part. and P. a., from mereo, q. v. fin. B.
meritus, a, um, s. mereo.
1 mĕrĭtus, (9) a, um, ¶ 1 part. de mereor, qui a mérité, etc. v. mereor ¶ 2 part. de mereo : nihil suave meritumst Ter. Phorm. 305, rien de doux nʼest mérité (ils ne méritent rien dʼagréable) ; iracundia merita ac debita Cic. de Or. 2, 203, ressentiment bien mérité et légitime ; fama meritissima Plin. Min. Ep. 5, 14, 3, renommée très justifiée ; v. mereo.
meritus , a, um. part. p. v. mereor.
立功者。宜得者。Bene — erga me vel Bene de me meritus 彼于吾前有功。
Suggest a Translation
See an image
立功者。宜得者。Bene — erga me vel Bene de me meritus 彼于吾前有功。
Suggest a Translation
See an image
meritum, Proventus. Charta ann. 954. apud Perardum in Burgundicis pag. 165 :
Hæc omnia superscripta, præter quod habet Meritos meos, reservavi, quicquid in jam dicta villa.... ad me pervenit.
meritus
adj.
- P. of mereor, deserving: meriti iuvenci, V.: lingua, guilty, O.: nihil meritum saxum, unoffending, O.—Due, deserved, fit, just, proper, right: ignarus, laus an poena merita esset, L.: iracundia merita ac debita: honores, V.: nomen, H.: poenae, O.