mimarius
mīmārĭus, a, um, adj. [mimus], for mimicus,
- of or belonging to a mime, mimic (post-class.): mimarii scurrae, Capitol Ver. 8, 1.—
- II Subst.: mīmārĭus, ĭi, m., a mimic actor, Inscr. Orell. 2631.
mīmārius, a, um (mimus) = mimicus, mimisch, scurrae, Capit. Ver. 8, 11. – Plur. subst., mīmāriī, ōrum, m., Mimenkünstler, Corp. inscr. Lat. 3, 3980. Iunior orb. descr. 19 (Class. auct. 3, 396).
mīmārĭus, a, um, c. mimicus : Capit. Ver. 8, 11 || subst. m. , pantomime [acteur] : Jun. 19.