mimicus
mimicus, of mimes, farcical, extravagant
mīmĭcus, a, um, adj., = μιμικός, of or belonging to mimes, mimic, farcical (class.).
- I Lit.: ne aut scurrilis jocus sit, aut mimicus, farcical, extravagant, Cic. de Or. 2, 59, 239; Quint. 6, 1, 47 Spald.—
- II Trop.: res mimicae et ineptae, Plin. Ep. 7, 29, 3: mors, mimic, feigned, Petr. 94 fin.—Hence, adv.: mīmĭcē, like a mime, farcically, Cat. 42, 8; Tert. Apol. 46; Sen. Contr. 2, 12, 5.
mīmicus, a, um (μιμικός), I) mimisch, actor, Schol. Iuven.: iocus, übertrieben, Cic.: haec non debent esse mimica, mimisch, komödiantenmäßig, possenhaft, Quint.: genus, Sen. rhet.: vere mimicae nuptiae, Sen. contr. 2, 4 (12), 5 K. – II) übtr., affektiert, nur scheinbar, Schein-, currus (triumphalis), Plin. pan.: mors, Petron.: quam essent mimica et inepta, Plin. ep.
cavillo ~o, i. illusione scurili vel joculari,gliwlicre hypsinge
per ‥ artem ~am et histrionicam
dulcis pernicies est assentacio, / deludens mimico stultis prestigio, / sirena mulcebris cantus obsequio / prodens inprovidos dulci naufragio
quando ~i nostri fuerunt in(lez downes
mīmĭcus, (13) a, um (μιμικός), de mime, digne dʼun mime : Cic. de Or. 2, 239 ; Quint. 6, 1, 47 || [fig.] = faux, simulé : Plin. Min. Ep. 7, 29, 3 ; Petr. 94, 15.
- 1. mimisch, toneel- [iocus overdreven];
- 2. (postklass.) (metaf.) komedie-, schijn-.
mīmicus
adj.
- , μιμικός, of mimes, farcical, extravagant: nomen: iocus.