mimice
mimice, farcically, like a mime
mīmĭcē, adv., v. mimicus fin.
mīmicē, Adv. (mimicus), nach der Mimen Art, mimice ac moleste ridere, Catull. 42, 8: mimice affectare veritatem, Tert. apol. 46. – ➳ Sen. contr. 2, 4 (12), 5 liest Kießling vere mimicae nuptiae.
mīmĭcē (16) (mimicus), à la manière des mimes : Catul. 42, 8 ; Sen. Rhet. Contr. 2, 12, 5.
mīmicē
adj.
- mimicus, farcically, like a mime: ridere, Ct.