moribundus
moribundus, dying, at the point of death, moribund
moribundus , a, um: adj. (morior), in a dying condition; ready to die, dying, 4.323; lifeless, 10.341; mortal, 6.732.
mŏrĭbundus, a, um, adj. [morior].
- Dying (class.): minus valet, moribundus est, Plaut. Bacch. 2, 2, 15 (193): jacentem moribundumque vidistis, Cic. Sest. 39, 85: moribundus procubuit, Liv. 26, 15: anima, Ov. Tr. 4, 5, 3.—Transf.: vox, Stat. Th. 8, 643: membra, mortal, Verg. A. 6, 732; Ap. Deo Socr. 4, p. 43 fin.: corpus, id. Mag. 50, p. 306.—
- II Act., causing death, i. e. deadly, unwholesome (poet.): moribunda a sede Pisauri, Cat. 81, 3.
moribundus, a, um (morior), I) medial: 1) im Sterben liegend, dem Tode nahe, a) von Pers.u. deren Seele: moribunda est, Plaut.: iacentem moribundumque vidisti, Cic.: moribundi ex equis lapsi sunt, Liv.: ante pedes imperatoris moribundus procubuit, Liv.: prolapsus ac moribundus festinatis lictorum manibus in carcerem raptus est, Tac.: inter cunctantes cecĭdit moribunda ministros, Verg.: cuius ab alloquiis anima haec moribunda revixit, Ov. – b) v. Lebl.: moribunda vox generi, Stat. Theb. 8, 643: dextra ex umero nervis moribunda (erstarrend) pependit, Verg. Aen. 10, 341. – 2) sterben müssend, sterblich, membra, Verg. Aen. 6, 732. Apul. de deo Socr. 4. Augustin. de civ. dei 21, 13 in. (neben terrena corpora): corpus, Apul. apol. 50. – II) aktiv = sterben machend, ungesund, tödlich, sedes, Catull. 81, 3.
fame siti ~us in deserto conquestus est
solus nempe necem cernes moribundus acerbam
cunctis jacuit jam sensibus expers, / et moribundus erat
~us successor suus, nunc noster prelatus, et a medicis in desperatione relictus, ad ejus imperium mortis evasit periculum
licet ~ae carnis fessa fragilitas fatescat
sic ‥ ad corpus vivificum prepotentis Mildrethe corpus ~um deponunt
residuum ‥ vivificantis spiritus donec ~o a corpore ‥ evaporaverit
nascimur ex ferro rursus ferro moribundae / necnon et volucris penna volitantis ad aethram
mŏrĭbundus, (11) a, um (morior), mourant, moribond : Cic. Sest. 85 ; Liv. 26, 15, 15 || mortel, qui provoque la mort : Catul. 81, 3.
- 1. op sterven liggend, stervend;
- 2. (Verg.) sterfelijk [membra];
- 3. (Catull.) doods- [sedes].
Quatenus per ejus sacratissimam intercessionem Moribundæ paralysis a Domino mereretur curationem.
moribundus
adj.
- morior, dying, at the point of death, moribund: iacentem moribundumque vidistis: moribundus procubuit, L.: vertex, O.: Dextera pependit, in death, V.: membra, mortal, V.: sedes, i. e. fatal, Ct.