muliebriter
muliebriter, in the manner of a woman, like a woman
mŭlĭē̆brĭter, adv., v. muliebris fin.
muliebriter, Adv. (muliebris), weiblich, a) übh.: nach der Weiber (Frauen) Art, expavescere ensem, Hor.: ingemiscere, Plin.: equis insidēre, Amm.: non mul. imperium regere (v. der Zenobia), Treb. Poll.: non mul. adventu hostium territa (Tamyris), Iustin. – b) im üblen Sinne = weibisch, se lamentis muliebriter lacrimisque dedere, Cic. Tusc. 2, 48: ne quid serviliter muliebriterque faciamus, Cic. Tusc. 2, 55: Antinoum suum mul. flere (beweinen), Spart. Hadr. 14, 5.
manus ‥ vincendae ~iter protenduntur
nullatenus ‥ more ‥ ~iter metuentium saevissimis hostibus ‥ terga ‥ praebeamus
contra quos Brutus etiam dispositis catervis non ~iter graditur
quod mater audiens et ~iter stupens
faciem ‥ ~iter planam et omni pilositate carentem
cum mollibus ~iter indutis, qui ad peccata carnis generaliter inclinantur
mŭlĭĕbrĭtĕr, (13) en femme, à la manière des femmes : [mŭliēbrĭter ] Hor. O. 1, 37, 22 ; Plin. 35, 140 || dʼune façon efféminée, mollement : Cic. Tusc. 2, 48 ; 2, 55.
muliebriter
adv.
- muliebris, in the manner of a woman, like a woman: Expavit ensem, H.— Womanishly, effeminately: se lamentis dare: al quid facere.