mystice
mystĭcē, adv., v. mysticus fin.
mysticē, Adv. (mysticus), geheimnisvoll, mystisch, Solin. 32. § 19. Spart. Carac. 7, 5. Tert. adv. Marc. 5, 9. Ambros. in Luc. 7. § 9. Serv. Verg. Aen. 2, 286. Augustin. serm. 51, 32.
investigare sermonem quo se Deum etiam ubi patenter non dicit ~e significat
incliti lapidis spectaculum, qui septenis oculorum obtutibus mistice ornatus describitur
quorum distantiam Jezechiel propheta ~e describit cum veniente plagarum articulo tres tantummodo viros Noe ‥ Danihel et Job liberandos esse praedixit
mistice, sacrae, divine
quia Spiritus Sanctus mistice illa [sc. sacramenta ] vivificat
sacerdotes, qui die et nocte debent ~e in tabernaculo manere
possunt ‥ ~e in lana qui ovinus est habitus omnia pietatis ‥ opera ‥ accipi
dicunt ‥ eundem hec omnia parere intellectum, ~e conspectu que tamen ad litteram sunt divisa
~e vero illud prophete intellectum planum erit
unde quicquid dicitur tropologice vel allegorice, vel anagogice, potest esse dici dictum mistice et typice
in Novo Testamento ‥ est duplicatus intellectus decalogi ut ‥ intelligatur litteraliter et mistice
Luce ‥ illa verba intelligunt de duobus gladiis materialibus; quare intelligere ipsa de gladio materiali et spirituali est ~e interpretari ipsa
mystĭcē (mysticus), mystiquement, dans un état mystique : Sol. 32, 19 ; Ambr. Luc. 7, 9.