nasute
nāsūtē, adv., v. nasutus fin.
nāsūtē, Adv. (nasutus), naseweis, spöttisch, höhnisch, maluit illi nasute negare quam contumaciter aut superbe, Sen. de ben. 5, 6, 6: philanthropon herbam Graeci appellant nasute, Plin. 24, 176. – ➳ Phaedr. 4, 7, 1 ist nasute der Vokativ von nasutus.
nāsūtē (16) (nasutus), avec du flair, adroitement : Sen. Ben. 5, 6, 6 ; Plin. 24, 176.