nasutus
nasutus, with a large nose, largenosed
nāsūtus, a, um, adj. [nasus], that has a large nose, large-nosed (perh. not anteAug.).
- I Lit.: depygis, nasuta, Hor. S. 1, 2, 93: manus, the elephant's trunk, Cassiod. Var. 10, 30.—
- II Trop., sagacious, witty, satirical, censorious: nasutus nimium cupis videri: nasutum volo, nolo polyposum, Mart. 12, 37, 1; id. 13, 2, 1: nil nasutius est, id. 2, 54, 5: homo nasutissimus, Sen. Suas. 7 med.—Hence, adv.: nāsūtē, satirically, scornfully, wittily, sarcastically: tu qui nasute scripta destringis mea, Phaedr. 4, 7, 1: nasute negare, Sen. Ben. 5, 6, 5 (dub.; al. vafre).
nāsūtus, a, um (nasus), I) mit großer Nase, Lucil. 242. Hor. sat. 1, 2, 93: manus (Rüssel des Elefanten), Cassiod. var. 10, 30, 4. – II) eine feine Nase habend, witzig, spöttisch, naseweis, Phaedr. 4, 7, 1 (Vok. nasute). Mart. 13, 37, 2: nil nasutius hāc maligniusque est, Mart. 2, 54, 5: homo nasutissimus, Sen. suas. 7, 12.
~us ‥ magnum habens nasum
inferni dominus nequitieque sator, / nasutos equites ducit peditumque ministros / cornigeros, tonsum vulgus, agreste genus
nāsūtus, (16) a, um (nasus), ¶ 1 qui a un grand nez : Hor. S. 1, 2, 93 ; nasuta manus Cassiod. Var. 10, 30, trompe (éléphant) ¶ 2 qui a du flair, qui a le nez fin, spirituel, mordant, moqueur : Mart. 13, 37, 2 ; -tior Mart. 2, 54, 5 ; -issimus Sen. Rhet. Suas. 7, 12 || qui a trop de nez, dédaigneux : Phædr. 4, 7, 1.
- 1. met grote neus;
- 2. (metaf.) geestig, scherp.
nāsūtus
adj.
- nasus, with a large nose, largenosed, H.—Sarcastic, scornful: scripta, nasute, distringis mea, Ph.