natatorius
nătātōrĭus, a, um, adj. [natator],
- of or belonging to a swimmer, that serves to swim with, natatory (post-class.): cortex, Isid. Orig. 17, 7, 27.—
- II Subst.: nătātōrĭa, ae, f., and nătātōrĭum, i, n., a place for swimming, a swimming - place, a bath; a pool, Sid. Ep. 2, 2: vade ad natatoria Siloe, Vulg. Joh. 9, 7; 11.
natātōrius, a, um (nato), zum Schwimmen geeignet od. dienend, cortex, Isid. orig. 17, 7, 27: piscina, Schwimmteich, Schwimmplatz, Interpr. Iren. 2, 24, 4. – subst., natātōria, ae, f. (sc. piscina), der Schwimmteich, Schwimmplatz, Sidon. epist. 2, 2, 8. Itala Ioann. 5, 4. Vulg. Ioann. 9, 7. Cassian. coll. 13, 16: Nbf. natātōria, ōrum, n. (sc. loca), Vulg. Ioann. 9, 11.
in natataria,on sundmere
†nataria,on fundmere
~ium, locus in aqua ubi frequenter natatur
alter in Tine fluminis ~iis se suffocans
‘in ~ia Sylloae’, Siloe Hebraice missus
nos illuminat in ~ia Siloae baptizatos
velut evangelicus caecus de Syloe ~iis
ad fontem qui ~ia Syloe vocatur
vade ad ~ia Siloe, ad aquas que currunt cum silentio regis magni Ezechie, ‥(
effluo fiducia, / sperans quod loto vicio / Siloe natatorio / recandescet mundicia
item ~ium Syloe, ubi Christus cecum a nativitate illuminavit
a forthe , ~ium
nătātōrĭus, a, um (nato), qui sert à nager : Isid. Orig. 17, 7, 27 || subst. pl. n. , endroit où lʼon nage : Vulg. Joann. 9, 11.