naupegus
naupēgus, i, m., = ναυπηγός,
- a shipbuilder, shipwright, ship-carpenter: naupego in navi maritimā diurni X sexaginta, Edict. Diocl. p. 19; Dig. 50, 6, 6; Firm. Math. 4, 7 med.
naupēgus, ī, m. (ναυπηγός), der Schiffbauer, Tarrunt. Patern. dig. 50, 6, 6. Edict. Diocl. 7, 13. Firm. math. 4, 7. Chalcid. Tim. 337.
naupicus, i. navis pater
schyppe wryth , naucupus
naupēgus, ī, m. (ναυπηγός), charpentier de navire : Dig. 50, 6, 6 ; Diocl. 7, 13 ; *Firm. Math. 4, 14, 14, p. 95, 1 Pruckner [Kroll-Skutsch donnent nauticos ].