nauseabundus
nausĕābundus, a, um, adj. [nauseo],
- inclined to vomit, Sen. Ep. 108, 35; 47, 6.
nauseābundus (nausiābundus), a, um (nauseo) 1) zur Seekrankheit geneigt, seekrank, Sen. ep. 108, 37. – 2) an verdorbenem Magen leidend, Sen. ep. 47, 8.
nausĕābundus, (15) a, um (nauseo), qui éprouve le mal de mer : Sen. Ep. 108, 37 || qui a des nausées : Sen. Ep. 47, 8.
- 1. zeeziek;
- 2. lijdend aan maagklachten.