olivetum
olivetum, an olive-grove, olive-orchard
ŏlīvētum, i, n. [oliva],
- a place planted with olive-trees, an olive-grove (class.): quo pluris sint nostra oliveta, Cic. Rep. 3, 9, 16: vineta, segetes, oliveta, id. N. D. 3, 36, 86; Varr. R. R. 1, 22, 3; Col. 3, 11, 3; 5, 9, 1 sq.: veteris proverbii meminisse convenit, eum qui aret olivetum, rogare fructum; qui stercoret, exorare; qui caedat, cogere, id. 5, 9, 15: facere, to plant, Calp. Fragm. 6, 16: vineta et oliveta, Vulg. Deut. 6, 11.—Hence, Mons Oliveti, the mountain of Olivet, or of the olive-grove, east of Jerusalem (= mons Olivarum, v. oliva), Vulg. Matt. 21, 1; 26, 30; id. Act. 1, 12.
olīvētum, ī, n. (oliva), die Ölbaumpflanzung, der Ölbaumgarten, Cic. u.a.
cum glauci[co ]mante ~o
duxerunt languidum in delectabilem campum ‥ rosetis consitum et ~is virentem
stant et olivetis ubi cinnamoma refertis
ut Romanis nichil relictum sit, nec in agris nec in ~is aut vineis
urbis [Athenarum ] ‥ commoditates quod viz. mari viciniam et ~orum heberet abundantiam
mons quippe ~i sublimitatem Dominicae pietatis et misericordiae designat
mons ~i, ad orientem Hierusalem, torrente Cedron interfluente
Gethsemani est in radice montis ~i et torrens Cedron inferius inter montem Syon et montem ~i
precedit ipse ad montem ~i, tu sequere
per montem ~i significatur caritas
ŏlīvētum, (13) ī, n. (oliva), lieu planté dʼoliviers : Cic. Nat. 3, 86 ; Rep. 3, 16.
olīvētum ī, n
- oliva, an olive-grove, olive-orchard.