ollarius
ollārĭus, a, um, adj. [olla],
- of or belonging to pots, pot- (post-Aug.), Plin. 34, 9, 20, § 98: ‡ fusor, a pot-founder, pot caster, Inscr. Grut. 630, 9.—
- II Subst.: ‡ ollārĭ-um, ĭi, n., the receptacle for the jars of ashes in tombs, Inscr. Fabr. p. 13, n. 60; cf. Fabr. p. 10 sq.
ōllārius, a, um (olla), zu den Töpfen gehörig, Topf-, Plin. 34, 98: fusor, der Töpfer, Corp. inscr. Lat. 6, 1885. – subst., ollārium, iī, n., der Aschenbehälter in Grüften, Corp. inscr. Lat. 14, 3932.
[William the potter ] ~ius figulus
de cc li. de metallo olleario vocatopott mettell
de ‥ una opercula ~ia cum strainar’ ‥ A.one pott lyde with a stayner [sic ]
hic ~ius, qui ollas facit
Rogerus le Chaloner querens [et alii ] ‥ Willelmus ~ius se posuerunt quod predicti Johannes et alii prefatum Rogerum percusserunt
Robertus de Allegate civis et ~ius London’
Thomas de Strensall de Ebor’ ~ius
heredem Willelmi Cosyn, nuper civis et ollar’ London’
ibi ‥ de ~ia [(gl.: potaria ] x sol.
ōllārĭus, a, um (olla), qui concerne les marmites ou les urnes sépulcrales : CIL 6, 1885.