olitor
ŏlĭtor (better hŏlĭtor), ōris, m. [holus],
- a kitchen-gardener, cabbage-gardener, Plaut. Trin. 2, 4, 7 (408); Varr. L. L. 6, § 20 Müll.; Plaut. Mil. 2, 2, 38 (193); Cic. Fam. 16, 18, 2; Col. 10, 229; 11, 1, 2; Hor. Ep. 1, 18, 36.
olitor (holitor), ōris, m. (olus), der Küchengärtner, Kohlgärtner, Naev. com. 19. Plaut. trin. 408. Varro LL. 6, 20. Cic. ep. 16, 18, 2. Hor. ep. 1, 18, 36. Colum. 11, 1, 2. Plin. 19, 64. Corp. inscr. Lat. 1, 1057; 6, 9457 u. 9458 (wo holitor). – Sprichw., mulier holitori numquam supplicat si quast mala, Plaut. mil. 193.
ŏlĭtŏr (16) (hŏl-), ōris, m. (olus), jardinier, marchand de légumes : Pl. Trin. 408 ; Cic. Fam. 16, 18, 2 ; Col. Rust. 10, 229.
(olitor, olitōrius) see holit-.