ostentamen
ostentāmen, ĭnis, n. [ostento],
- show, display (post-class.), Prud. Psych. 203.
ostentāmen, inis, n. (ostento), das Gepränge, Prud. psych. 204.
sanctum invocans orat medullitus ne eum hac vice voluntatis frustretur ~ine
ostentāmĕn, ĭnis, n. (ostento), ostentation : Prud. Psych. 204.
Mens instructa, apud Prudentium Psychom. v. 204.
Sustinetis Ostentamen justi judicii, apud Tertullianum adv. Gnosticos cap. 13. Miracula S. Eadmundi Regis Angl. apud Marten. tom. 6. Ampliss. Collect. col. 832 :
Sanctum invocans orat medullitus, ne eum hac vice suæ voluntatis frustretur Ostentamine.