ostentator
ostentator, a displayer, boaster, vaunter
ostentātor, ōris, m. [ostento],
- a vain, self-satisfied exhibiter, a displayer, parader, boaster, vaunter: ostentatores meri, Plaut. Curc. 4, 1, 15 (476): ostentatorem pecuniae gloriosum describere, Auct. Her. 4, 50, 63: factorum, Liv. 1, 10: omnium, quae diceret, Tac. H. 2, 80: rector juveni et ceteris periculorum praemiorumque ostentator, id. A. 1, 24.
ostentātor, ōris, m. (ostento), I) der etwas vor Augen stellt, auf etwas aufmerksam macht, rector iuveni et ceteris periculorum praemiorumque ostentator, der den Jüngling leiten u. den übrigen ihre Aussichten, die schlimmen wie die guten, vor Augen stellen sollte, Tac. ann. 1, 24. – II) der Zurschautrager, Prahler, Großtuer, pecuniae gloriosus, Cornif. rhet.: factorum, mit usw., Liv.: omnium quae diceret atque ageret arte quādam ostentator, der bei allem, was er sagte und tat, auf eine Art von künstlicher Wirkung ausging, Tac. hist. 2, 80.
eratque hoc claustrum inter cameram et privatam domum domesticis tantum consciis; ne videretur esse ~or religionis
absque presumptionis periculo et ~oris jactantia
non sunt sapientes ~ores scientie sed eam apud se ‥ humiliter abscondunt
nullius probitatis sibi collate vel dignitatis nimius ~or
aut ~or scientiole mee viderer aut promissum non exsolverem
ostentātŏr, (14) ōris, m. (ostento), ¶ 1 celui qui étale, qui fait montre de, qui fait parade de : Her. 4, 63 ; Liv. 1, 10, 5 ; Tac. H. 2, 80 ¶ 2 qui attire lʼattention sur, qui met sous les yeux : Tac. Ann. 1, 24.
- 1. (Tac.) iem. die onder de aandacht brengt, wijst op (m. gen.) [periculorum];
- 2. opschepper, pocher (over: gen.) [factorum].
ostentātor ōris, m
- ostento, a displayer, boaster, vaunter: factorum, L.