palaris
pālārĭs, e, adj. [1. palus],
- of or belonging to pales or stakes: silva palaris, from which pales are fetched, Dig. 7, 1, 9.—
- II Subst.: pālārĭa, ĭum, n., the exercise of tilting against a stake; also, the place of this exercise, Veg. Mil. 1, 11; 2, 23; cf. Charis. p. 21 P.
pālāris, e (palus, ī), zu den Pfählen gehörig, Pfahl-, I) adi.: silva, aus dem Pfähle geholt werden, Ulp. dig. 7, 1, 9. § 7. – II) subst.: pālāria, ium, n., die Fechtübung gegen den (als Feind betrachteten) Pfahl, Charis. 34, 4 (vgl. 1. palus no. II).
~aris seu columellaris. clypeus ~is sex partium aureus et ruber Aragoniae regum, Gallispartie par pale vel clypeus hexastylus Solis et Martis
pālāris, e, dʼéchalas : Ulp. Dig. 7, 1, 9.
Concedo pelles dammorum Nigrimonasterii, excepto hoc, quod si quis venator militum habere voluerit deIbid. infra ex alia ejusd. :Palari , reddet xij. denarios et de damma sex.
Si quis venatorum habere voluerit pellem dammi, reddat xij. nummos pro pelle et sex pro pelle dammæ.
Nisi forte salicti ei vel sylvæ Palaris vel arundineti ususfructus sit legatus.