pallaca
pallăca, ae, f., = παλλακή,
- a concubine (pure Lat. paelex), Suet. Vesp. 21; Plin. 35, 10, 36, § 86.
pallaca, ae, f. (παλλακή), das Kebsweib, die Beischläferin, Plin. 35, 86. Suet. Vesp. 21.
pallăca, (16) æ, f. (παλλακή), concubine : Plin. 35, 86 ; Suet. Vesp. 21.