palpatio
palpātĭo, ōnis, f. [1. palpo].
- A stroking, flattering, flattery: aufer hinc palpationes, Plaut. Men. 4, 2, 43 (613).—
- II Trembling, terror (eccl. Lat.): tenebrae et palpatio, Vulg. Isa. 32, 14.
palpātio, ōnis, f. (palpo), I) das Betasten, tenebrae et palp., handgreifliche F., Vulg. Ierem. 32, 14. – II) das Streicheln, die Liebkosung, blanditiae et palp., Cypr. epist. 33, 2: mollis palp. verborum, Cassian. coen. inst. 10, 17: Plur. b. Plaut. Men. 607.
de illa ~one qua palpabant vulnera ejus
palpo ‥ inde ‥ ~o
qui ‥ cyrographi ‥ propter vetustatem nimiam et ~onem frequentem detrimentum aliquod sustinebant(
item dicitur subtile pro inpalpabilitate, quia, ut dicit Gregorius in Homelia, ’corrumpi necesse est quod palpatur’, i. e. quod subicitur necessitati ~onis, quia omne tale potest tangi tactu physico recipiendo influentiam agentis
sine adulatoria ~one
omnes suos [captivos ] decapitavit et erga ipsum Salahadinum se idem voluntatis habere sine ~one renunciavit
causas protelat dantis palpatio, nummi / tinnitus, masse fulgor et eris amor
palpātĭō, ōnis, f. (palpo), attouchement : aufer hinc palpationes Pl. Men. 607, porte ailleurs tes caresses [au diable tes caresses !].
- 1. het strelen, liefkozing;
- 2. (Plaut.) het vleien.