palpator
palpātor, ōris, m. [1. palpo],
- a stroker; trop., a flatterer: perjurus, Plaut. Rud. 1, 2, 38 (126); plur., id. Men. 2, 1, 35 (260).
palpātor, ōris, m. (palpo), der Streichler, Schmeichler, Plaut. Men. 260 u.a. Cypr. ad Donat. 11. Cassian. coll. 10, 13.
Judeus rabidus palpator littere / frontose lacerat partum puerpere
palpātŏr, ōris, m. (palpo), qui palpe, qui caresse ; flatteur, patelin : Pl. Men. 260 ; Cypr. Donat. 11.