paragoge
părăgōgē, ēs, f., = παραγωγή, in gram.,
- a lengthening of a word, the addition of a letter or syllable to a word, paragoge (e. g. facio, facesso), Charis. p. 226 P.; Diom. p. 309 ib.
paragōgē, ēs, f. (παραγωγή), die Verlängerung eines Wortes, der Buchstabenansatz (wie mittier = mitti), Diom. 441, 17.
non est compositio sed ~e, id est adjectio syllabae
aufert apocope finem quem dat ~e
prefert apocope paragogen gratia dandi, / sed tibi legitimo debita fine petis
hujus contraria ~e dicitur quasi produccio
in omnibus talibus [verbis et nominibus ] apocope et syncope quasi apponuntur epenthesis et ~e
părăgōgē, ēs, f. (παραγωγή), paragoge, addition dʼune syllabe à la fin dʼun mot [p. ex. vertire pour verti ] : Diom. 441, 17.