pedatus
pĕdātus, a, um, v. 1. pedo, I.
pĕdātus, ūs (collat. form of the abl. sing. pĕdāto, Cato; v. in the foll.), m. [1. pedo],
- an attack, a charge against an enemy (ante-class.): nisi pedatu tertio omnes afflixero, Plaut. Cist. 2, 1, 50 (252); for which: igitur tertio pedato nobis bellum fecere, Cato ap. Non. 64, 20; cf.: tertio pedatu, τρίτῃ περιόδῳ, Gloss. Philox.; and: pedato positum pro repetitu vel accessu quasi per pedem, sicuti nunc vulgo dicitur tertio pedato, Non. 64, 16 sq.; Cato ap. Non. 64, 20; id. ap. Charis. p. 191.
1. pedātus, Abl. ū, m. (pedo, are), das Anrücken gegen den Feind, der Angriff, primo pedatu et secundo, Cato inc. libr. fr. 1: tertio pedatu, Cato origg. 1. fr. 27; oratt. 6. fr. 2. Plaut. cist. 526.
2. pedātus, a, um (pes), mit Füßen versehen, male pedatus, schlecht zu Fuß, Suet. Oth. 12, 1.
1 pĕdātus, (16) a, um (pes), qui a des pieds : male pedatus Suet. Oth. 12, qui a les pieds contrefaits.
2 pĕdātus, a, um, part. de pĕdo.
3 pĕdātŭs, (16) abl. ū, m. (pĕdo), approche [de lʼennemi], attaque, choc : Pl. *Cist. 526 ; Cat. d. Non. 64, 20 ; Gloss. Phil.
➳ pedatum, ī, n. , Cat. d. Non. 64, 16 ; 20.
In thesauraria dictæ ecclesiæ invenimus tres cupas argenteas deauratas et Pedatas,... tres pecias deauratas cum cooperculis, unde una Pedata.Vide supra Pata 3.