pentagonus
pentagōnus, a, um (πεντάγωνος), fünfeckig, Gromat. vet. 249, 9; 348, 10. Boëth. inst. arithm. 2, 6 u. 13. – subst., pentagōnon u. pentagōnum, ī, n., a) das Fünfeck, Gromat. vet. 106, 24; 314, 2. Boëth. art. geom. p. 404, 6 u. 419, 12 Fr. – b) = pentapetes, Ps. Apul. herb. 2.
si basis fuerit ~a [], pyramis surgens triangularis v triangulos representare poterit supra basim : Trevisa fyve-cornered
fyve cornerd , ~um
nunc demonstrandum est quomodo in circulo assignato equalium laterum et angulorum ~um describi conveniat
cum propositi fuerint in ~o equalium laterum tres anguli equales, erunt anguli omnes ~i equales
angulus ~i regularis est rectus, et quinta recti
pentăgōnus, a, um (πεντάγωνος), qui a cinq côtés : Grom. 249, 9.