percieo
per-cĭĕo, cīvi and ii, ĭtum, 2, and per-cĭo, īvi and ĭi, ītum, 4, v. a., to move or rouse greatly, to stir up, excite.
- I In gen.: irai fax subdita percit, Lucr. 3, 303; 3, 184: crura hercle defringentur nisi istum verbum saepe unum perciet aureis Omnibus, id. 4, 563.—
- II In partic., to attack with words, abuse, or call aloud (by an opprobrious name): aliquem impudicum percies, Plaut. As. 2, 4, 69 (475) Ussing ad loc.— Hence, percĭtus, a, um, P. a., greatly moved, roused, stimulated, excited.
- A Lit.: amoris causā percitus, Plaut. As. 4, 2, 13 (822): irā percitus, id. Cas. 3, 5, 6 (626): atrā bili percita est, id. Am. 2, 2, 95 (727): incredibili re atque atroci percitus, Ter. Hec. 377: animo irato ac percito aliquid facere, Cic. Mil. 23, 63.—
- B Transf., excitable: ingenium percitum ac ferox, Liv. 21, 53, 8: corpore et linguā percitum, Sall. Fragm. ap. Prisc. p. 704 P. (Hist. 2, 35 Dietsch).
percĭĕō, (14) ēre, et -cĭō, ĭī ou īvī, ĭtum, īre, ¶ 1 tr., ébranler, remuer fortement : Lucr. 3, 303 || [fig.] v. percitus ¶ 2 insulter : Pl. As. 475.
(percieō, —, itus, ēre) see percitus.