peropportunus
peropportunus, very seasonable, most opportune
pĕr-opportūnus, a, um, adj.,
- very seasonable, very convenient or opportune: diversorium, Cic. de Or. 2, 57, 234: victoria, Cic. Fam. 6, 6, 6; Liv. 10, 45, 2.—Adv.: pĕropportūnē, very seasonably, very opportunety: venire, Cic. N. D. 1, 6, 15: fortuna te obtulit, id. Verr. 2, 5, 15, § 39: hoc cecidit quod, etc., id. de Or. 2, 4, 15: bellum sumere, Liv. 1, 42.
per-opportūnus, a, um, sehr gelegen, recht willkommen, deversorium, Cic.: mors Hannibalis, Liv.: alci peropportuna victoria est, Cic. u. Liv.
accessit clericorum glorie regalis liberalitas ut daret sancto predium amplitudine et vicinitate peroportunum
casulam unam ~am et unam mediocrem et unum vestimentum nobile et unum mediocre et unam tunicam optimam ecclesie dedit
pĕropportūnus, (16) a, um, qui se présente fort à propos, très opportun : Cic. de Or. 2, 234 ; Fam. 6, 6, 6.
per-opportūnus
adj.,
- very seasonable, most opportune: diversorium: victoria, L.