peroratio
peroratio, a summing up, peroration
pĕr-ōrātĭo, ōnis, f. [peroro],
- the finishing part, the close or winding up of a speech, the peroration: exstat ejus peroratio, qui epilogus dicitur, Cic. Brut. 33, 127: jubent exordiri ... deinde rem narrare ... post autem dividere causam ... Tum alii conclusionem orationis et quasi perorationem collocant: alii jubent, antequam peroretur, digredi, deinde concludere, ac perorare, id. de Or. 2, 19, 80; id. Or. 35, 122; cf. id. Brut. 33, 127; id. Or. 37, 130; Gai. Inst. 4, 15.
per-ōrātio, ōnis, f. (peroro), I) die Auslassung in Worten, der Vortrag, die Rede, hinc illa atrox peroratio in digitum, Plin. 27, 4. – II) prägn.: a) = ἐπίλογος (epilogus), die Schlußrede, der Schluß, der Epilog, der letzte Teil einer Rede nach der Abhandlung des Themas (Ggstz. initium), auch im Plur., Cic. u. Quint. – b) die Erörterung des letzten Redners in einem von mehreren geführten Prozesse, die Schlußerörterung, Cic. Brut. 127; or. 130.
oratio rhetorica ‥ habet sex partes, sc. prooemium sive exordium, narrationem, partitionem sive divisionem, confirmationem, confutationem sive reprehensionem, conclusionem sive ~onem
licet vero ~onis verba non habeam quibus tanti patris facta Tulliano digna stylo commemorem
pĕrōrātĭō, ōnis, f. (peroro), ¶ 1 long discours : Plin. 27, 4 ¶ 2 péroraison [t. de rhét.] a) le dernier discours prononcé dans une cause comportant plusieurs plaidoiries : Cic. Or. 130 ; Br. 127 ; b) dernière partie (conclusion) dʼun discours : Cic. de Or. 2, 80 ; Or. 122.
perōrātiō ōnis, f
- peroro, a summing up, peroration: eius.