persisto
persisto, to abide, persist
per-sisto, stĭti, 3, v. n.,
- to continue steadfastly, to persist (rare): si perstiteris ad corpus ea referre, Cic. Fin. 2, 33, 107 fin.: in impudentiā, Liv. 38, 14, 11: in luxuriā, Treb. Poll. Gall. 4, 2: in oratione persistens cum lacrymis, Vulg. Tob. 3, 11: divulsusque triens prohibet persistere bessem, to remain, permanere, Aus. Ecl. 1, 22.
per-sisto, ere, stehen bleiben, bildl. = bei etw. festbleiben, verharren, in luxuria et improbitate, Treb. Poll. Gallien. 4, 2: in oratione (im Gebet), Vulg. Tob. 3, 11: prohibet persistere bessem, fort u. fort zu bleiben, Auson. ecl. 1, 22. p. 154 Schenkl. – ➳ Die Perfektform s. per-sto.
See: persistere
persistō, (14) stĭtī, ĕre, intr., persister : Liv. 38, 14, 11 || souvent au pf., v. persto.
per-sistō —, —, ere,
- to abide, persist: in impudentiā, L.—(For perf.system see persto).