persuasibilis
persuāsĭbĭlis, e, adj. [persuadeo],
- convincing, persuasive (post-Aug.): rhetorice est vis inveniendi omnia in oratione persuasibilia, Quint. 2, 15, 13; so id. 2, 15, 17: humanae sapientiae verba, Vulg. 1 Cor. 2, 4; Hier. Ep. 65, 9.—In sing.: persuasibile, Quint. 2, 15, §§ 16 and 21.—Adv.: persuā-sĭbĭlĭter, convincingly, persuasively: dicere, Cels. ap. Quint. 2, 15, 14; 22.
persuāsibilis, e (persuadeo), leicht überzeugend (Übersetzung des aristotel. πιθανός), Quint. 2, 15, 13 u.a. Hieron. epist. 65, 9. Vulg. 1. Cor. 2, 4.
latebat sub cupiditate ratio ~sibilis
non in ~dibilibus humanae sapientiae verbis
dum tamen innocentia de meritis operum quam de ~sibilibus humane sapientie verbis potius elucescat
quomodo queso circumfixum Jesum in ~sibilibus annuncias humane sapiencie verbis
an rethorica sit ars fallendi ‥ an vis ~sibilia inveniendi
persuāsĭbĭlis, e (persuadeo), propre à persuader, persuasif : Quint. 2, 15, 13.