petulcus
petulcus, butting, apt to butt
pĕtulcus, a, um, adj. [peto; cf. petulans init.], butting, apt to butt, with the horns or head (poet. and post-Aug.).
- I Lit.: agni, Lucr. 2, 368: haedi, Verg. G. 4, 10: caper velaries, Col. 7, 3, 5.—
- II Transf., frisky, wanton: haedi petulci dicti ab appetendo: unde et meretrices petulcas vocamus, Serv. Verg. G. 4, 10.
petulcus, a, um (peto), stoßend, mit den Hörnern, Köpfen usw., agni, Lucr.: haedi, Verg.: caper et aries, Colum.: hircus, Anthol. Lat. – übtr., mutwillig, ausgelassen, meretrices, Serv. Verg. georg. 4, 10. Isid. orig. 10, 231: debere eos in summa virtutum gravitate consistere nec quidquam petulcum vel calidum iuventutis ac mobilitatis antiquae in eorum corpore residere, Cassian. coen. inst. 1, 8 extr.
~i, petulantes
cravar ‥ procax, †pecultus [l. petulcus ]
siquis ~us incestator et lascivus scortator ‥ lupanar ingredi maluisset
indocilis juvenis nescit sensusque petulcos / subcurvare animo
ita ut statuat oves ‥ a dextris, id est confirmet simplices in beatitudine, hedos autem a sinistris, id est ~os et pravitate olidos in eterna miseria
~us, -a, -um, i. ille qui sepe petit coitum quod proprie de animalibus dicitur
Socrates ‥ natura ~us erat et muliebrosus ‥ , nature tamen intemperantiam ‥ repressit et domuit
fetum fundens, sed petulcis / numquam stricta brachiis
quos oves in futuro judicio ad dexteram Christi ponendos fore censebam ‥ petulcae et ad sinistram statuendae capellae esse dinoscuntur
neque enim congruent in die illa agno immaculato ~i et maculosi, formoso deformes
stinchus ‥ sollicitat castam, facit insanire petulcas
a wowere ; ~us, procator, ‥ procax
pĕtulcus, (15) a, um (peto), qui frappe de ses cornes, qui cosse : Lucr. 2, 368 ; Virg. G. 4, 10 || [fig.] agaçant, effronté : Serv. Georg. 4, 10.
petulcus
adj.
- PET-, butting, apt to butt: haedi, V.