philosophice
phĭlŏsŏphĭcē, adv., v. philosophicus fin.
philosophicē, Adv. (philosophicus), philosophisch, vivere, Lact. 3, 14, 19: dubitare, Serv. Verg. Aen. 1, 9.
philosophus ‥ et ~e adverbium
quamvis ‥ nativitas in homines devotiores consueverit degenerare, purgato tamen ~e vitio ‥ etiam purgatum credidi si quid vitiosum resedit in titulo
si ‥ ~e loqui volueris, non magis sunt [antipodes ] sub pedibus nostris quam nos sub pedibus eorum
Aristo’ loquebatur de rebus vere, et essentialiter, et ~e; Plato figurative, casualiter, et mathematice
secunda pars moralis philosophie dat leges publicas ‥ nam ~e, secundum quod tradita est ab Aristotele et Theophrasto, non est hec pars in usu Latinorum
hec res ‥ ponatur in chemia, que bene sigillata ~e putrefiat longo tempore in igne humido in materiam nigram et spissam
vestis ‥ perbrevis est, non ~e vestit
phĭlŏsŏphĭcē, philosophiquement, en philosophe : Cic. *Ac. 1, 8 ; Lact. Inst. 3, 14, 19.