pigneror
pigneror, to take as a pledge, accept as earnest
pignĕror, ātus, 1, v. dep. a. [pignus]. Lit., to take as a pledge; hence, trop.,
- I To make one's own, to appropriate (rare but class.): Mars ipse ex acie fortissimum quemque pignerari solet, Cic. Phil. 14, 12, 32: maximas ingenii, consilii partes sibi ad utilitatem suam, id. Rep. 1, 4, 8 (cited in Non. 477, 31 sq.): fidem militum praemio pigneratus, Suet. Claud. 10.—
- II To accept as certain: quod das mihi, pigneror, omen, Ov. M. 7, 621.
pīgneror, ātus sum, ārī (pignus), pfänden, zum Pfande nehmen; dah. bildl., I) etw. als Unterpfand annehmen, quod das mihi, pigneror omen, nehme ich als Unterpf. (der Erfüllung meines Gebetes) an, Ov. met. 7, 621. – II) zu seinem Eigentume machen, verbindlich machen, Mars fortissimum quemque pignerari solet, Cic.: fidem militum praemio, Suet.
pignĕror, (15) ātus sum, ārī (pignus), tr., prendre en gage, sʼassurer en nantissement : Mars ipse ex acie fortissimum quemque pignerari solet Cic. Phil. 14, 32, Mars lui-même prend dʼordinaire dans la mêlée tous les plus braves comme ses élus ; [fig.] pignerari aliquid omen Ov. M. 7, 261, accepter qqch. comme une promesse du ciel.
- 1. (Ov.) als onderpand aannemen, ook metaf. [omen];
- 2. aanspraak maken op, zich toe-eigenen; ➤ Mars fortissimum quemque ~ solet; fidem militum praemio ~.
pīgneror ātus, ārī, dep.
- pignus, to take as a pledge, accept as earnest: omen, O.—To lay claim to, appropriate: ex acie fortissimum quemque.