pigneratio
pignĕrātĭo, ōnis, f. [pignero],
- a pledging, pawning, mortgaging (jurid. Lat.): pignerationem recipere, Dig. 20, 1, 9; Cod. Just. 8, 34, 3, § 3.
pīgnerātio, ōnis, f. (pignero), I) das Verpfänden, die Verpfändung, Gaius dig. 20, 1, 9. § 1. – II) das Verpfändetsein, die Pfandverbindlichkeit, Cod. Iust. 8, 34, 3. §. 3.
secundum formam ~orationis, i.~e. ad modum pignoris, sic enim solent pignora aliquorum pro alio capi
ille qui ~orationem fecerit ad plenum teneatur jurare quod in hereditate sui domini fuit facta vel in sua
regi maneria sua exposuit in ~orationem
que habuit in pingnoracione
pignĕrātĭō (pignŏr-), ōnis, f. (pignero), action dʼengager, gage, hypothèque : Cod. Just. 8, 34, 3.