planaris
plānāris, e, adj. [planus],
- on a level surface, flat, plane (post-class.), Mart. Cap. 6, § 708.
plānāris, e (planus) = ἐπίπεδος, auf ebener Erde, Mart. Cap. 6. § 708.
plānāris, e (planus), plan, superficiel : Capel. 6, 708.
Planaris figura, apud Mart. Capellam lib. 1.