planarius
plānārĭus, a, um, adj. [planus],
- on level ground, level (post-class.): conflictus, Amm.19, 5, 2: interpellatio, which took place before the judge ascended the tribunal, Cod. Just. 3, 11, 4.
plānārius, a, um (planus) = ἐπίπεδος, auf der Ebene, auf ebener Erde, conflictus, Amm. 19, 5, 2: interpellatio, des Richters, ehe er das Tribunal besteigt, Cod. Iust. 3, 11, 4.
plānārĭus, a, um (planus), de plaine, de plain-pied : planaria compellatio Cod. Just. 3, 11, 4, interpellation du magistrat avant quʼil soit monté sur son tribunal.
Planaria interpellatio, apud Constant. leg. 4. de dilat. Ammianus lib. 19. cap. 5 :
Viri ad Planarios conflictus apti.