praeconius
praeconius, of a public crier
praecōnĭus, a, um, adj. [praeco],
- of or belonging to a praeco or public crier: quaestus, the office or business of a public crier, Cic. Quinct. 31, 95.—
- II Subst: praecō-nĭum, ĭi, n.
- A The office of a public crier: facere, to be a public crier, Cic. Fam. 6, 18, 1: praeconium me ut detis, make me your auctioneer, Plaut. Men. 5, 9, 93 (1152); Suet. Gram. 3.—
- B Transf.
- 1 In gen., a crying out in public; a proclaiming, spreading abroad, publishing (syn. praedicatio): tibi praeconium deferam, Cic. Att. 13, 12, 2; Ap. Met. 6, 7, 10; praeconio contendere, in strength of voice, Suet. Ner. 24: domesticum, Cic. de Or. 2, 20, 86.—Plur.: praeconia famae, Ov. H. 17, 207: peragere praeconia casūs, id. Tr. 5, 1, 9.—
- 2 In partic., a publishing, celebrating, laudation, commendation (syn.: laudatio, elogium): praeconium alicui tribuere, Cic. Fam. 5, 12, 7: mandare versibus laborum praeconium, id. Arch. 9, 20: formae praeconia, Ov. Am. 3, 12, 9: praeconium facere de Deo, Lact. 1, 4, 2; 4, 14, 19.
praecōnius, a, um, zum Präko gehörig usw., präkonisch, I) adi.: quaestus, Beruf eines Präko, Cic. Quinct. 95. – II) subst., praecōnium, iī, n., A) das Amt eines Präko, das Ausruferamt, praeconium facere, Präko sein, Cic. u. Suet.: praeconium alci dare, Plaut. – B) übtr.: 1) die öffentliche Bekanntmachung, Veröffentlichung, Ausbreitung, praeconio edicere, Apul.: posthac quidquid scripsero, tibi praeconium deferam, Cic.: o meum miserum praeconium! Cic.: perago praeconia casus, mache ihn bekannt, Ov.: famae, Ov. – 2) als t. t. der Kirchenspr., die Verkündigung, resurrectionis, Tert. de res. carn. 39 extr.: evangelii, Lact. 1, 4, 8. – 3) die rühmende Ausbreitung, das Rühmen, die Lobeserhebung, Verherrlichung, laborum suorum, Cic.: pr. tribuere alci, Cic.: formae praeconia feci, Ov.: praeconium facere de deo, G. rühmen u. preisen, Lact. 1, 4, 2; 4, 14, 19.
voce ~ia citati cives residui adunantur
reo postulante tribus edictis vocetur per intervalla xxx dierum, quia vox ~ia paucis innotescit
adveniente die, cum ~ia voce in valvis ecclesie vocati nullo modo comparuerunt
parte ‥ dicti abbatis ‥ diucius expectata et voce ~ia preconizata nullo modo comparente ‥
præcōnĭus, (16) a, um (præco), de crieur : Cic. Quinct. 95.
Voce præconia divulgare, id est, per Præconem, in Charta ann. 1314. Occurrit præterea in Charta ann. 1348. ex Schedis Præs.
de Mazaugues, et in Chron. Corn.
Zantflietapud Marten. tom. 5. Ampl. Collect. col. 380.
Præconica vox, apud Laur. Byzyn. de Orig. belli Hussit. tom. 6. Reliq. MSS. Ludewig. pag. 154.
praecōnius
adj.
- praeco, of a public crier: quaestus, the business of a public crier.