praeconialis
praecōnĭālis, e, adj. [praeconnius],
- to be praised or commended, that which ought to be honored: viri, Cassiod. Var. 9, 25: pietati vestrae praeconiale est diligere, id. ib. 8, 1.—Hence, adv.: praecōnĭālĭter, honorably, Cassiod. in Psa. 17.
praecōniālis, e (praeconium), preisenswert, verherrlichenswert, viri, Cassiod. var. 9, 25, 3: pietati vestrae praeconiale est diligere, ibid. 8, 1, 2. – Adv. praecōniāliter, Cassiod. in psalm 17; var. 10, 11, 5.
precepit [rex ] ‥ voce ~i declamari, quod mercatores ‥
cum ‥ ipse Johannes sit vox, ipse totus Johannes ‥ vocis habet officium, et constat quod vocis ~is et precursorie, cum ipse sit preco et precursor. ‥ ipsa Johannis nativitas, quasi vox ~is jubens ‘parare viam Domino’, Domini presenciam ‥ ostendebat
si viginti clerici ‥ tam eximium opus emissent, dicerem ipsos ~i laude dignissimos
quos ‥ celestis conversatio ‥ cum jugi ~is fame claritate tam Deo quam hominibus reddit acceptabiles
istud est ‥ canticum superceleste, canticum admirabile, canticum ~e, quod exprimi non valet et taceri non potest
patri cantat sempiterna laudum preconia, psalmos triumphales, et psalmos ~es, et canticum novum ‥ quod nemo potest cantare nisi solus Jesus
euge verbum ~e est et sermo laudantis, i. bene
successus ‥ iste, et quasi victorie ~es, non ad temporalia ‥ sed utinam ad eterna referri possit
præcōnĭālis, e (præconium), louable, digne dʼéloge : Cassiod. Var. 9, 25.