praedestinatio
praedestĭnātĭo, ōnis, f. [praedestino],
- a determining beforehand, predestination (eccl. Lat.), Boëth. Consol. 4; in the title of a book by Augustin.: De praedestinatione Sanctorum, et saep.
praedēstinātio, ōnis, f. (praedestino), die Vorherbestimmung, Augustin. de praedest. in. Boëth. de consol. phil. pros. 4, 6 in. u.a. Eccl.
o scopo [i. e. ὁ σκοπὸς ], i. ~o quod unusquisque habet ~onem in mente cujuslibet libri antequam scribat quomodo et qualiter consumat eum
Hieremias ‥ qui antequam maternis ederetur partubus, beata praedistinatione [gl.: i. premeditatione, ~o est indicare aliquid antequam fiat ] Domino dicatur
apud quem rerum perfectio non in consummatione operis sed in suae [sc. Dei ] est ~one voluntatis
en in quantum laudanda sit aeternae Deitatis ~o ‥ . ‥ doctorem gentium Damascum pergentem ‥ evangelium filii sui nuntiare praedestinavit
sponsio sic regis praedestivenatio: caelo / promittit sanctis quae bona pro meritis, / inferni miseros et cogit adire tenebras
quoniam liberum arbitrium videtur repugnare gratiae et ~oni et praescientiae Dei, ipsa libertas arbitrii quid sit nosse desidero
quem per ~onem ad futurum seculum generat
~onis ‥ duo sunt effectus: infusio gratie et salvatio
hec [racio ] est impossibilis, aliquis condemnatur contra ~onem
scripsit ‥ Anselmus libellum unum de concordia prescientie et ~onis et gratie Dei cum libero arbitrio
Augustinus in libello suo, ‥ De ~one Sanctorum
vide Concordiam presciencie et ~onis
de ~one sanctorum(
tria hic notat quibus hominem posse fieri beatum credebant: fatum ~onem; fortunam, id est casum; virtutem
prædestĭnātĭō, ōnis, f. , prédestination : Aug. d. Boet. Cons. 4.
- 1. het van tevoren bestemmen;
- 2. voorbestemdheid.