About

Menu

praediatus

praedĭātus, a, um, adj. [praedium].
  • Possessing landed properly (post-class.): bene praediatus, Ap. Flor. p. 349, 40.—
    • B In gen., wealthy: in omnibus praediatus, Mart. Cap. 1, § 46.—
  • II Who pledges his lands to the State: praediatus ὑπὲρ φόρου δήμου ἐνδεδεμένος, Gloss. Philox.

Saved

Recent