praediatus
praedĭātus, a, um, adj. [praedium].
- Possessing landed properly (post-class.): bene praediatus, Ap. Flor. p. 349, 40.—
- B In gen., wealthy: in omnibus praediatus, Mart. Cap. 1, § 46.—
- II Who pledges his lands to the State: praediatus ὑπὲρ φόρου δήμου ἐνδεδεμένος, Gloss. Philox.
praediātus, a, um (praedium), I) Landgüter besitzend, begütert, Apul. flor. 22. p. 35, 20 Kr. – II) übtr., übh. reich, Mart. Cap. 1. § 46.
prædiātus, a, um (prædium), ¶ 1 riche en biens-fonds : Apul. Flor. 22 || [en gén.] riche : Capel. 1, 46 ¶ 2 celui dont les fermes sont saisies pour impôts non payés : Gloss. Phil.
Prædiatus, dicitur
Deus prædiorum, scilicet Saturnus.