praescitus
praescītus, ūs, m. [praescio],
- a foreknowing, prescience (post-class.): quae sint fortassis regi praescitui, Val. Rer. Gest. Alex. M. 1, 49.
praescītus, ūs, m. (praescio), das Vorherwissen, praescitui esse alci, Iul. Val. 1, 41 (39).
1 præscītus, a, um, part. p. de præscio.
2 præscītŭs, ūs, m. , connaissance déjà acquise : J. Val. 1, 41.
Ad primam, Papa dat indulgentias multis qui sunt Præsciti, et hoc papa dubitare habet talibus quod Deus non dat, etc..... Præsciti autem, etsi sint in caritate, secundum præsentem justitiam, saltem aliqui, non tamen decedunt in caritate, etc.