praescientia

praescĭentĭa, ae, f. [praescio],

• foreknowledge, prescience (eccl. Lat.): Dei bonitas et praescientia, Tert. adv. Marc. 2, 5: Dei, Aug. Civ. Dei, 5, 9; Mart. Cap. 2, § 159; plur., id. 1, § 32.

praescientia, ae, f. (1. praescio), das Vorherwissen, mit u. ohne Genet., Augustin. de civ. dei 5, 9 u.a. Tert. adv. Marc. 2, 5. Boëth. cons. phil. 5. pros. 3 u. 4 6. Mart. Cap. 2. § 159: Plur., Mart. Cap. 1. § 32.

praescientia [LL] , foreknowledge (esp. as divine or supernatural attribute). b (med.) prognosis. Guthlac cui Dominus adsidue futurorum ~iam manifestabat Felix Guthl. 35 p. 112; futurorum scientia seu ~ia H. Bos. LM 1357; ~ia ‥ rebus causa eveniend’ non est, aut eventus rerum ei causa est presciendi J. Sal. Pol. 448A; o secretum ~ie divine! Ad. Scot Serm. 163; que secundum divine disposicionis ordinem instant ‥ eorum ex preteritis et presentibus habemus ~iam Map NC IV 6 f. 50; videtur quod predestinatio non sit causa boni futuri nisi sicut ~ia Dei est causa cujuscumque contingentis Gros. Quaest. Theol. 198; hoc ‥ est privilegium singulare anime Christi, quod ipsa sola inter spiritus videntes Deum habet ~iam Ockham Dial. 746.  b cum autem curarum �sciantia [l. scientia] nec accidentium futurorum pres[ci]entia haberi possint Ric. Med. Signa 32.

præscĭentĭa, æ, f. , prescience : Tert. Marc. 2, 5.