praesensio

praesensĭo, ōnis, f. [praesentio].

• A foreboding, presentiment (class.; syn. praesagium): praesensio et scientia rerum futurarum, Cic. Div. 1, 1, 1: praedictiones et praesensiones rerum futurarum, id. N. D. 2, 3, 7.—Absol.: per exta inventa praesensio, Cic. Top. 20, 77.—
• II A preconception, = πρόληψις, Cic. N. D. 2, 17, 45.

praesēnsio, ōnis, f. (praesentio), die Vorempfindung, Ahnung, praesensio et scientia futurarum rerum, Cic. de div. 1, 1: praedictiones et praesensiones rerum futurarum, Cic. de nat. deor. 2, 3, 7: absol., Cic. top. 77 u. (Plur.) de div. 2, 109: verb. haec praesensio notioque (zus. = πρόληψις) nostra, Cic. de nat. deor. 2, 45.

præsēnsĭō, ōnis, f. (præsentio), ¶ 1 notion primitive, idée innée (grec πρόληψις) : Cic. Nat. 2, 45 ¶ 2 pressentiment, divination : Cic. Div. 1, 1 ; Top. 77.

praesensio , onis. f.
先覺。先知。

Suggest a Translation
See an image

praesēnsiō ōnis, f

• prae+SENT-, a foreboding, presentiment: per exta inventa.—A preconception.