proeliaris
proelĭāris (prael-) and proelĭā-lis, e, adj. [proelium],
- of or belonging to a battle (ante- and post-class.): pugnae proeliares, pitched battles, Plaut. Curc. 4, 4, 17 (573): acies, Ap. Met. 8, 16, 22; proeliares dies appellantur, quibus fas est hostem bello lacessere, Paul. ex Fest. p. 266 Müll.; called also proeliales dies, Macr. 1, 16: proeliaris dea, i. e. Minerva, Ap. Met. 10, 31, 22.
proeliāris, e (proelium), zum Treffen gehörig, pugnae, förmliche Schlachten (keine Scharmützel), Plaut. Curc. 573: acies, Apul. met. 3, 6 in.: copiae, die Schlachthaufen, Ambros. de vid. 8, 50: dea, Schlachtengöttin (Minerva), Apul. 10, 31: temptamenta, Heges. 3, 6, 2: dies, Schlachttage = solche Tage, an denen es erlaubt war zu kämpfen, Paul. ex Fest. 226, 17. Macr. sat. 1, 16. § 3. § 15. § 24 (wo überall cod. P proeliales dies).
sagittarios locat ac ballistas. secundum eos qui hastis contisque utebantur, inde ~ium gestatores
quemcumque offenderet fugientem ‥ aratri jugo usus pro ~i ‥ trucidavit
prœlĭāris, (16) e (prœlium), de combat, de bataille rangée : Pl. Curc. 573 ; prœliares dies P. Fest. 226, jours où la religion permettait de combattre ; prœliaris dea Apul. M. 10, 31, la déesse des combats [Bellone].